Wie is Humito.

Humito is mijn alias, mijn bijnaam op Internet.
Humito betekent "Kleine Rook", uit de boeken van Carlos Castaneda.
Humito is de "Kleine Rook" van een bepaald gerookt hallucinogeen planten mengsel.
Humito is ook de naam van de entiteit die don Juan ontmoet na het roken van de "Kleine Rook".
Mijn echte naam is Louis Roggeveen.
Geboren als menselijk, mannelijk wezen, op 21 januari 1957.
Wonen doe ik al mijn hele leven in en rond Rotterdam.

Mijn eerste jaren waren heel rustig, natuurlijk kan ik me daar niet erg veel van herinneren. Geboren ben ik in een huis in het Prinses Beatrix plantsoen. Nog steeds een van de mooiste plekjes in Rotterdam, daar heb ik een heel normale eerste paar levensjaren gehad. Ook toen ik in de wijk Hillegersberg ging wonen had ik een vrij normale jeugd. Mijn vader werkte hard om zijn gezin te onderhouden. Arm zijn we nooit echt geweest, omdat mijn vader meerdere banen had. Vaak ging hij helpen in de tuinderij van de broers van mijn moeder. Dan werkte hij bij een constructie werkplaats een volle dagtaak, 40 uur per week. 'S avonds ging hij dan nog eens naar een eigen kleine werkplaats, meneer beunhaas spelen. Hij repareerde auto's, voorzag ze van een mooie nieuwe laag lak zodat ze er weer als nieuw uitzagen. Dit was eigenlijk meer een hobby van hem dan werk en meestal deed hij dit voor vrienden die natuurlijk niet veel konden betalen. Maar door het harde werken van mijn vader heb ik absoluut geen arme jeugd gehad.

Ik ging heel erg veel zwemmen in de Rotte of in de voor- of achter-Bergse plas. Zwemmen was mijn grootste hobby, en dat heb ik dan ook erg veel gedaan. Nog wat jeugdwedstrijden gewonnen, niet veel van betekenis, hoewel ik dat zelf natuurlijk wel heel erg leuk vond. Op ongeveer mijn 7e jaar kreeg ik het eerste contact met hallucinogene drugs. Dit was een rookbaar mengsel wat we van mijn ouders hadden gepikt.

Natuurlijk wisten we dat niemand ons mocht zien. Elke wijk in Rotterdam is een klein dorp op zich, er waren teveel mensen die ons kenden en als de politie zou zien dat wij deze verslavende harddrugs probeerden te roken zouden zij ons zeker meenemen om ons door onze ouders op te laten halen. Het hoorde bij de gevaarlijkste hallucinogene planten die ik ken. Verslavend en eigelijk best wel dodelijk, dat terwijl bijna geen enkel ander hallucinogeen zo verslavend en gevaarlijk is, was toch deze plant mijn eerste contact met een hallucinogene plant.

We gingen met een stuk of 5 vriendjes naar het park, verstopten ons in de bosjes en begonnen onze eerste drugs voorzichtig te roken. Na de eerste haal moest ik al enorm hoesten. Dit was een zware aanslag op je luchtwegen. Maar we zetten gewoon door, we lachten om elkaars hoesten en werden steeds waziger. Op den duur zag ik de bosjes heen en weer bewegen. Ik werd groen en geel, voelde me onwijs ziek en dacht dat ik elk moment zou moeten overgeven. Deze drugs was veel te heftig voor ons jonge lichaam. Hier waren we totaal niet op voorbereid. De lichamelijke reactie was enorm. Allemaal werden we misselijk tot in onze tenen. Na een paar keer opnieuw draaien en roken konden sommigen het niet meer binnenhouden. Ziek van ellende kosten ze hun binnenste eruit. Eigenlijk was dit helemaal niet leuk, we waren gewoon te ziek allemaal om ook maar een seconde te genieten, maar op de een of andere manier wilden we dat niet toegeven en deden tegen elkaar alsof we het lekker vonden.

Op een gegeven moment draaide alles voor mijn ogen, alles zag er vreemd uit en ik hing misselijk in de bosjes, bang om betrapt te worden. Bang om naar huis te gaan en eigenlijk ook bang om te blijven. Ik had alles nog netjes binnen weten te houden, het leek dus net of ik er wel tegen kon en dat gaf mij een groot en volwassen gevoel. Natuurlijk vond ik het niet lekker, hoewel de vreemde geestestoestand waar ik in verkeerde toch wel erg interessant was. Misschien alleen maar omdat ik er misschien net iets beter tegen kon dan mijn vrienden. Ook mijn 2 jaar oudere broer was er bij, ook die bleef redelijk onaangedaan door al deze drugs. Hoewel ook hij later zou vertellen dat alles draaide en dat ook hij wel degelijk misselijk was.

Toch begon ik me nu langzaam ongerust te voelen, het pakje drugs was op, maar nu vroeg ik me af hoelang we zo ziek zouden blijven, zo durfden we niet naar huis. Onze ouders zouden direct zien dat er wat mis was en misschien wel de dokter bellen. Toen het eenmaal tijd was om te gaan eten, moest ik nog steeds niet echt aan eten denken. Het was een heel erg vreemde middag geworden. Toen we naar huis liepen, voelde ik me al weer een stuk beter, maar zeker nog niet helemaal goed.

Deze eerste ervaring hebben heel erg veel mensen gehad, het is dan ook vreemd dat er toch zoveel mensen deze gevaarlijk drugs gaan en blijven gebruiken. Natuurlijk zullen de meeste mensen dan ook denken dat mijn ouders iets heel erg onverantwoords hebben gedaan, alleen al door deze drugs in huis te halen. Misschien dat de meeste mensen daar wel wat anders over denken als ik je vertel dat ik het hier over een zeer bekende harddrugs heb. Het gaat hier namelijk over Tabak met als werkzame drugs Nicotine. Ik had namelijk een gewoon pakje shag gepikt uit de kast van mijn ouders. Nu zullen de meeste mensen dus wel inzien dat dit bijna overal had kunnen gebeuren.

Voor mij was deze ene ervaring voorlopig genoeg, jammer genoeg niet voorgoed, ik ben op mijn 15e jaar alsnog gaan roken. Al snel daarna ben ik tegen Hash aangelopen en ook dat ben ik gaan roken. Het eerste half jaar heb ik helemaal niets gemerkt van de hash die ik rookte. Wel vond ik het heel erg lekker smaken. Een klein beetje in mijn tabak, hierdoor smaakte de sigaret heerlijk zoet. Het zou nog een half jaar duren dus voordat ik in een oud jongerencentrum zat en ineens de eerste effecten van de THC voelde.

Het was een wonderbaarlijk spel van mijn geest en lichaam. Boven op de eerste verdieping van het jongerencentrum "de Villa" waren een paar verschillende kamers. Een leeskamer met een grote tafel in het midden, en een televisiekamer, natuurlijk met tv. De leeskamer had dus een grote ronde tafel en in een hoek nog een klein tafeltje met wat mooie, grote heerlijk zittende stoelen. Het was een echt huiskamer-sfeertje zoals je in die tijd veel aantrof in de, zeg maar, underground, blues, hardrock georienteerde jongerencentrum-circuit. Het waren de mensen die als eerste spijkerbroeken tijdens het uitgaan droegen, toen was dat nog echte werkkleding.

LSD gebruikte ik voor het eerst toen ik 16 jaar was, dit was een van de mooiste ervaringen die ik ooit heb meegemaakt. Hoewel ik al direct met mijn neus op de ander kant van psychedelica werd gedrukt. In het jongerencentrum zaten een vriend van me en ik op een bankstel. Hier konden we het hele huiskamer-achtig ingerichte jongerencentrum inkijken. We keken over de zaal, achterin om een hoek, nog net zichtbaar, was een bar waar je belegde boterhammen, thee, koffie en alleen 's avonds bier kon kopen. De prijzen waren vanwege de subsidie erg laag. Een dubbele boterham met dik belegde kaas koste 25 cent, thee en koffie waren 's middags gratis en 's avonds 25 cent. Bier was het duurst, dat koste 75 cent per flesje.

Zelf was mij nog niets opgevallen, maar die vriend van me stootte me aan. Nooit zal ik zijn bevende lichaam meer vergeten, ik was enorm stoned, zo stoned was ik nog nooit geweest en ik rookte toch al menig waterpijp of chillum in 1 haal leeg. Maar nu was ik toch wel super stoned, die vriend van me trilde over zijn hele lichaam. Direct toen hij me aanstootte, voelde ik hem trillen en wist ik dat er wat fout ging met hem. Ook voor hem was het de eerste keer dat hij LSD gebruikte. Heel voorzichtig, met een ongekende angst op zijn gezicht, stamelde hij met een trillende stem dat er iets niet in orde was. Alles bewoog volgens hem, het hele gebouw begon te leven. Dit kon niet waar zijn, zei hij, niet door 1 zo'n klein green microdot pilletje.

Langzaam begon het tot me door te dringen dat hij gelijk had, met een verschil. Prachtig vond ik het, ik keek door het jongerencentrum, en zag wat hij zag. Super stoned was ik, een heerlijk warm gevoel maakte zich van mij meester. Opstijgen, een gevoel van steeds hoger stijgen op de toppen van mijn geest. Het was alsof ik duizenden malen scherper kon zien, maar ik voelde ook dat alles statisch was. Zoals die vriend van me had opgemerkt bewoog alles in het ritme van het heelal. Langzaam golvend leek het er op dat alles op een bepaald ritme ademde. Er was ook een gevoel van thuiskomen, eindelijk was ik weer op die bewustzijnsplek die ik al zo vaak betreden had. Maar waar en wanneer was me totaal niet duidelijk, wat me wel duidelijk werd was dat ik iets aan het ontdekken was.

In ieder geval werd me geheel duidelijk dat er meer mensen rondliepen die dit geheim ook kenden. Haast moeiteloos haalde ik de mensen eruit die in de zelfde bewustzijnsstaat waren. Alles pulseerde nu, straalde energie uit, alles zag er als nieuw uit, alles was fris en helder en straalde een blijdschap uit die ongekend was. Dat ik dit nog nooit eerder gezien had, daar snapte ik niets van. Wat een wonderbaarlijk schouwspel, ik zat er midden in toen ik weer door diezelfde beverige angstige hand werd aangetikt. Dit kan niet, er is iets fout, ik geloof dat ik gek word, hoorde ik op bevende toon uit het, nu steeds veranderende, gezicht van mijn vriend komen. De angst was van zijn gezicht te lezen, ik was hem helemaal vergeten en zat misschien wel uren naast hem zonder op hem te letten. Maar al snel kreeg ik door dat dat niet waar was, alles wat ik net meemaakte ging zo ongekend snel, dat ik die paar uur in misschien wel 1 minuut gedacht moet hebben. In werkelijkheid was er dus nog maar een minuut voorbij, die naar mijn gevoel uren had geduurd.

Als mijn vriend niet zo in paniek was geweest had ik in lachen uitgebarsten, maar het kwam op mij over dat hij snel hulp nodig had. Te stonede mensen had ik wel eens meegemaakt en ook ikzelf was wel eens te stoned geweest. Maar de angst op het gezicht van die vriend, had ik nog nooit gezien. Gelukkig herinnerde ik me dat er iemand een verdieping hoger zat die al veel ervaring met LSD had, dus heb ik zo snel mogelijk die vriend van me meegenomen om bij hem boven af te leveren. Deze persoon zag direct dat er wat mis was en vroeg aan mij wat er was. Hierop vertelde ik dat we met ongeveer 10 mensen LSD ingenomen hadden, maar er ging iets mis met die vriend van me. Ook vertelde ik dat het voor ons beiden de eerste keer was, plus dat we die andere 8 mensen kwijt waren geraakt. Later bleek dat die heel even naar buiten waren gegaan in de tuin van het jongerencentrum. Die ander doorzag direct het probleem en gaf mij te kennen dat hij wel op mijn vriend zou letten, dan kon ik rustig weer naar beneden en kon ik rustig verder trippen zonder problemen om mij heen. Hier was ik hem ontzettend dankbaar voor, dit was de 2e keer dat hij mij uit een benarde situatie had geholpen.

De eerste keer dat ik in dat jongerencentrum kwam had ik een soort disco kleding aan en het was altijd oorlog tussen de blues-underground-achtige uitgaanscentra en de disco's. Van deze oorlog was ik me totaal niet bewust toen ik daar voor het eerst aankwam. De persoon die mij aan wilde vallen was het weekend daarvoor totaal in elkaar geslagen toen hij niets vermoedend met een spijkerbroek bij een disco binnenstapte. De agressie kwam namelijk hoofdzakelijk van de netjes geklede disco-gangers. Die zouden die slecht geklede hashrokers wel de waarheid vertellen, dat deden ze dan meestal door je in elkaar te schoppen met een man of 5. Lafaards en huichelaars waren het altijd die dat deden. Maar toen ik nietsvermoedend aangevallen werd hield hij de aanvaller tegen en waarschuwde mij dat hij mij wilde hebben, dat had ik nog niet eens door. Die aanvaller is later nog een goeie vriend van me geworden.

De LSD vond ik net zo lekker als hash en wiet, dus gebruikte ik dat regelmatig, meestal in het weekend. In de natuur of in het jongerencentrum. Het was een prachtige tijd, die mij leerde dat drugs niet alleen lekker maar ook afschuwelijk kunnen zijn. Je kan met het juiste gebruik en de juiste intentie veel leren via het gebruik van drugs. Maar ik heb ook vele levens verwoest zien worden. De eerste vriend van me die overleed aan een overdosis heroine was 12 jaar en op zijn 11e begonnen met heroine. Zelf was ik in die tijd 17 jaar, en maakte de vergissing dat speed iets anders was. Speed kickte je niet van af (geen kater), je was alleen een beetje moe.

Hier moest ik tot mijn ellende toegeven dat ik mijn meerdere had gevonden. De speed deed me de das om en na een jaar af en toe kwam er een jaar waarin ik elke dag gebruikte. Geen dag zonder speed, als ik niets had sliep ik soms 3 dagen aan een stuk door. Eten deed ik bijna niet meer, hoogstens een halve boterham per dag. Als ik speed had ging ik rustig 7 dagen door zonder te slapen. Onnodig te vertellen dat ik na een jaar elke dag gebruik volledig psychotisch paranoide over deze aarde liep. Overtuigd van het feit dat iedereen er speciaal op gericht was om mij gek te maken. Speed doet iets heel vreemds met je, net zoals psychose. Je wordt langzamerhand steeds intelligenter, je hersens gaan op top snelheid draaien. Dan ga je nog harder en ren je met je eigen inzicht jezelf voorbij. Natuurlijk proberen de rijken de armen dom te houden. Natuurlijk zijn alle regeringsleiders corrupte idioten, die alleen maar aan hun eigen portemonee denken. Natuurlijk zijn er soms die het echt goed voorhebben met de mens, jammer genoeg worden die, of kapot gemaakt, of misbruikt door de veel sterkere corrupte regeringsleiders en kapitalisten achter de schermen. De meeste mensen hebben geen flauw benul, wat er in hun eigen wereld gebeurd.

Zodra je er dan achter komt hoe corrupt en asociaal onze machtigen der aarde zijn, begin je wakker te worden. De speed en het weinige eten doen je inzicht dusdanig vergroten, dat je dit soort dingen begint in te zien. Maar omdat je hersens eigenlijk nog meer opgeschroefd worden, en door het gebrek aan eten, het tegelijkertijd warrig wordt. Je krijgt langzaam verkeerde ideen, en zelfs waanideen omdat je hersens op hol slaan. Dan is het nog maar een kleine stap om het waanzinnige idee te krijgen, dat ze het allemaal doen om jouw persoonlijk gek te maken. Alles begint dan langzaam in die richting te wijzen, dan is het spreekwoordelijke hek van de dam. Je kunt je waanideen niet meer van de werkelijkheid onderscheiden. Je geeft de maatschappij van alles de schuld.

Natuurlijk wordt de mensheid dom gehouden door kapitalistische machthebbers. Maar ze hebben echt geen tijd voor jou persoonlijk. Er is echt niet een complot tegen jou of mij persoonlijk. Zo is er ook niet 1 persoon die een groot complot tegen de mensheid voert. Het zijn allemaal idiootjes die alleen maar aan hun eigen zakken vullen denken. Al die idiootjes bij elkaar, wijzelf, ik die dit schrijft, jij die dit leest, wij met z'n allen zorgen ervoor dat die maatschappij is zo als hij is.

Pas na een jaar van vele waarschuwingen ten opzichte van mijn speed misbruik, die ik natuurlijk allemaal in de wind sloeg, zag ik in waar ik mee bezig was, maar niet door iemand die mij waarschuwend toesprak. Het was een buurman van een zekere Erik die mij lachend vertelde dat ons groepje de eerste junkies waren die hij leerde kennen. Eerst dacht hij nog dat we gewoon even lekker uit ons dak gingen, maar nu wist hij het zeker, we waren de eerste verslaafden die hij kende. Dit vertelde hij zo rustig en lachend en tegelijkertijd had Armand, een Nederlandse protestzanger een liedje uitgebracht wat Pedro de speedfreak heette. Gelukkig waren dit 2 mensen waar ik enorm respect voor had. Ik denk niet dat die buurman, Peter van de W. heet hij, weet, dat hij op die dag, door mij zo uit te lachen, mijn leven heeft veranderd. Ik zie hem nog vaak lopen en dan groeten we elkaar altijd, met een vriendelijke lach. Maar meer dan oppervlakkig contact, hebben we nooit gehad.

Daar ik het mij enorm aantrok wat hij had gezegd, ben ik een week later gestopt met het gebruik van speed. Eigenlijk wist ik allang dat ik verslaafd was en had ik mijn leven eigenlijk al opgegeven. Overtuigd van het feit dat mijn lichaam totaal kapot was door alle drugs die ik gebruikte, bleef ik maar doorgebruiken, het had toch geen zin meer. Maar nu ik door deze opmerking was gestopt begon ik me al snel weer beter te voelen. De paranoide psychose, begon af te nemen. Mijn opgejaagde hersenen werden weer wat rustiger. Al snel kwam er een dag dat dit hele avontuur op mij als een hachelijke nachtmerrie overkomt. Alsof ik ontwaakte uit een nachtmerrie van ruim een jaar lang. Het leven, wat een hel was, begon langzamerhand weer kleur te krijgen. De hel werd weer vervangen door de hemel, nu kan ik er op terugkijken als een bijzonder pijnlijke, maar zeer leerzame periode. Eigenlijk ben ik er op zo'n moment uitgestapt, dat ik er verder alleen maar van geleerd heb. Wie kan er nog meer zeggen dat hij een jaar lang alles van een andere kant heeft gezien. Het was dan wel niet helemaal een leuke kant, maar alleen kommer en kwel was het ook beslist niet.

Soms denk ik wel eens dat ik in die tijd net zo veel geluk heb gekend dan ellende alleen was alles vele keren intenser. Als de speed niet zulke nare bijwerkingen zou hebben. Als de speed dus niet zo'n grote tol van je lichaam zou eisen zou ik het waarschijnlijk nu nog heel erg veel gebruiken. Maar ik ben wel blij dat het achter de rug is, Speed is namelijk wel zo veeleisend. Het sloopt je lichaam en het sloopt je energie, die je als mens enorm nodig hebt. Het is dus belangrijk, in mijn ogen, dat je energie spaart en beslist niet verspeelt. In mijn ogen is energie hetzelfde als kennis, je hebt volgens mij bepaalde energie nodig om kennis op te slaan. Als je de stekker van je computer er uittrekt is het geheugen dat gevoed moet worden ook weer leeg. Zo ongeveer werkt dat volgens mij ook bij wezens. Je kan veel leren, zonder je om deze energie te bekommeren. Eigenlijk alles wat een gewoon mens nodig heeft, maar ik wil mijzelf transformeren. Als een "curandera" wil ik mijn energie sparen, zodat ik meer kennis en ook andere kennis kan bevatten dan ieder ander gewoon mens. Vooral de laatste jaren weet ik en durf ik ook toe te geven dat ik een sjamaan ben, een sjamaan die zijn energie spaart om meer kennis te kunnen opslaan.

Dit is geen vreemd idee, vele sjamanen over de hele wereld delen deze visie. Het is dus geen eigen gedachte of zelf verzonnen iets, dit is iets dat vele sjamanen over de hele wereld delen. Onze levensenergie wordt gevoed door meerdere bronnen, alleen gebruikt de normale mens hier maar een fractie van. Zodra je andere energieen aanboort, zoals bijvoorbeeld de Kundalini energie. Krijg je nieuwe en diepere inzichten bij de Kundalini training, kan die energie zo overweldigend zijn dat een mens kompleet van slag raakt. Als de Kundalini energie wordt aangeboord voel je een tinteling vanuit je stuitje naar de kruin van je hoofd gaan. Dit kan maanden, zelfs jaren oefening vergen. Als de energie uit je hoofd trekt en contact maakt met weer een nieuwe energiebron, de onuitputtelijke oerbron van het leven, een energie in het heelal, is dit zo'n schokkende ervaring dat veel mensen hierdoor kort psychotisch worden. Dit is alleen geen echte psychose, maar een spirituele doorbraak. Je kunt voor een paar dagen zo uit balans zijn dat je voor die paar dagen psychotisch lijkt te zijn.

Op zich lijkt dat natuurlijk heel erg, maar dat is maar net hoe je er naar kijkt. Laat ik een klein voorbeeld aanhalen wat ik eens in een boek heb gelezen, ik dacht dat het de Psychedelische (R)evolutie van Hans Bogers, Stephen Snelders en Hans Plomp was. Er licht een vrouw op de grond, bloed loopt uit haar, ze laat haar lichaamsvocht lopen, ze kermt, en schreeuwt het soms uit van de pijn. Dit lijkt een vreselijke gebeurtenis, maar dat is het niet. Het lijkt iets verschrikkelijks, maar als je verder kijkt dan zie je dat die vrouw een baby krijgt. Ja, ze heeft baringspijnen die onbeschrijflijk kunnen zijn, die zijn echt niet prettig. Maar als je naar het geheel kijkt is ze een baby aan het baren. Ze is nieuw leven, een nieuw klein wondertje op de wereld aan het zetten, dat is het mooiste wat er is op deze aarde, de geboorte van een nieuw wezen, een nieuw bewustzijn.

Natuurlijk is goede begeleiding onontbeerlijk, het kan zelfs een kwestie van leven of dood zijn. Maar uiteindelijk ben je het zelf die het moet doen. Hier volgt een korte beschrijving van een mogelijke Kundalini ervaring. Er zit een mens in ontspannen houding, ineens komt er een soort kramp, een pijn door het lichaam. Er schiet een brandend gevoel van onderuit de ruggegraat naar boven. De persoon schreeuwt het uit, huilt, snottert, en weet niet meer wat of wie die is. Alles wat die mens ooit geleerd heeft blijkt niet helemaal te kloppen. Niet dat er niets van waar is, maar het is net allemaal anders dan die zou kunnen denken. Het hele leven is verspilt met het achterhalen van allerlei onzin. De brandende, alles verzengende energie schiet door het hoofd naar boven in het heelal. Daar verdwijnt het en sluit zich ergens op aan. Dit aansluiten op die andere bron heeft tot gevolg dat de persoon in kwestie alles helder en duidelijk voor zich ziet. Alles was gebaseerd op een halve waarheid en een halve leugen. Dit kan niet waar zijn, de persoon in kwestie smeekt of dit mag ophouden, dit was nooit de bedoeling geweest. Deze ervaring, deze inzichten waren teveel. De persoon staat op het punt om gek te worden. De angst is ongekend, alles is dreigend en anders dan dat hij ooit had kunnen dromen. Wat is er gebeurd? De persoon in kwestie wist dat het nooit meer normaal zou worden. Voelde dat er iets belangrijks aan het afsterven was.

Ook dit klinkt weer verschrikkelijk, iemand die gek aan het worden is. Iemand die al zijn grondvesten, al zijn ideeen over het leven, over de dood, over alles in elkaar ziet storten. En dat is ook zo, maar alleen is dit niet erg, sterker, het is wenselijk, noodzakelijk zelfs. Eerst moeten je oude foute ideeen ineen storten, dan kun je de nieuw ontdekte ideeen opnemen in een fris en onbevooroordeelde geest. Wat hier werd beschreven was dus niet iemand die gek werd, maar iemand die een geestelijke doorbraak meemaakt. Het oude ego sterft af en maakt plaats voor een nieuwe ik, een ik die beter past bij de net opgedane spirituele Kundalini ervaring. Iemand die zo'n Kundalini ervaring meemaakt kan dusdanig van slag raken dat hij voor een paar dagen niet echt aanspreekbaar is. Dit kan gepaard gaan met kenmerken als grote verwarring of zelfs een psychose. Als artsen een verkeerde diagnose stellen kan zo iemand volgepropt worden met anti-psychotica, dat is misschien oke voor een echt ziek iemand, iemand met echte psychose, maar beslist niet voor iemand die op het punt van een spirituele doorbraak staat.

Later zou ik weer te veel alcohol gaan drinken, en nog moet ik daar mee oppassen. Bijna zeker dat als ik weer ga drinken ik weer te veel ga drinken. Hier is het patroon anders dan met mijn speed-gebruik, ik was natuurlijk al weer een stukje ouder. Toen ik mijn huidige vriendin, waar ik nog steeds mee samenwoon ontmoette was ik al een stevige drinker. Marijuana en hashies ben ik eigenlijk nooit mee gestopt, ja een keer voor 2 maanden, na 5 jaar blowen ben ik 2 maanden gestopt om te kijken of het wel echt waar was wat ik altijd zei. Dat ik met hashies en wiet kon stoppen wanneer ik wilde, alleen wilde ik niet. Veel mensen lachen je dan uit en zeggen: ja,ja, maar je probeert het niet. Dat heb ik dus wel geprobeerd en het maakte weinig uit. Ik had er geen enkel probleem mee om 2 maanden te stoppen. Verder ben ik altijd zonder drugs over de grens gegaan. Zelfs dit jaar, 2000, ben ik naar Berlijn geweest, naar de Love Parade 2000, ook hier heb ik geen hash of wiet meegenomen. Wel 1 dosis XTC, met de gedachte, als de douane in de bus komt slik ik die dosis snel in. Dan heb ik hem wel te vroeg ingenomen, maar dan kunnen ze me ook weinig maken. Dit was niet nodig omdat we helemaal geen douane gezien hebben. Toch zou ik het de volgende keer weer zo doen. En nog steeds dus geen hash of wiet meenemen, ik loop in het buitenland liever geen kans om gepakt te worden.

Het drinken zou wel een probleem worden, maar niet echt, in ieder geval dronk ik nooit zoveel dat ik vreemd deed. Of dat ik te dronken was, eigenlijk werd ik bijna nooit dronken. Hoeveel ik ook dronk, ik werd alleen aangeschoten. Na vele jaren in hetzelfde cafe, zei een oudere vrouw tegen mij: Louis, jou heb ik nog nooit dronken gezien. Eerlijk gezegd stond ik bijna te tollen op mijn benen toen ze dit zei. Het was dan ook zo grappig dat ik het nooit zal vergeten. Maar dat geeft wel een beetje aan dat mijn dronkenschap meestal een vrolijke dronk was. Eentje die zelfs niet zo erg opviel, ik ging niet zo snel met dubbele tong praten. Nadat Anneke en ik al een paar jaar bij elkaar zaten, hadden we een verjaardagsfeestje in het cafe gevierd. Natuurlijk koste me dat een paar honderd gulden en dat terwijl de barman misschien wel de helft niet opgeschreven had. Het was een echt feest, misschien nog wel een paar honderd gulden hash uitgedeeld. En op een heerlijke manier zijn we naar huis gezwalkt.

Maar O, O, O, de volgende dag waren we doodziek van de kater. Dit was natuurlijk te begrijpen, na een dag zoveel alcohol drinken moet je wel ziek zijn. Maar dat was niet alles, we werden de volgende dag nog net zo ziek wakker. Het kwam er op neer dat de kater van de alcohol 3 dagen zou duren. 3 dagen van doffe ellende en ons zelf doodziek voelen. Hoofdpijn heb ik bijna nooit maar mijn maag wilde gewoon niet meer op gang komen. Die was zo van streek dat we onszelf afvroegen of we niet beter weer eens een half jaartje konden stoppen. Na dit half jaar waren we zo blij met ons alcohol vrije bestaan dat we nu, 10 jaar later, nog steeds niet drinken, en zijn we ook niet van plan om ooit weer te gaan drinken ook. Wat een heerlijk leven is het zonder dronken dagen, zonder kater dagen. Heel soms missen we het wel, ik zal de laatste zijn die zal zeggen dat ik alcohol niet lekker vind. Het is een heerlijke drug, een overtuigd losmaker voor party's. Als ik 1 glas cognac drink met 1 waterpijp erbij dan word ik zo heerlijk stoned, dat vind ik ongekend lekker. Zo lekker dat ik een half uur later weer een glas wil met een pijp. Dit gaat niet goed en voor dat ik het weet is er een fles op. Het is dus maar beter als ik gewoon helemaal niets meer drink, dan kan ik ook niet in het verkeerde gebruik terechtkomen. Ik ben een onverzadigbare drinker, die aangeschoten zijn super vindt, maar dronken zijn haat. Aangeschoten mensen zijn leuk, ze komen wat los en praten wat makkelijker, ze zijn wat vrolijker meestal en dat is ook best wel een voordeel. Maar dronken mensen zijn ronduit stompzinnige wezens, ook ik, als ik dronken ben dan haat ik mijn eigen domheid, die in al zijn glorie naar bovenkomt.

Toen ik gestopt was met drinken kreeg ik eigenlijk steeds meer afkeer van tabak. Eigenlijk kwam dat ook weer door een manier van blowen. Ik ontdekte dat als ik de eerste 4 uur van de dag alleen maar pure wiet of hashies rookte ik heel erg helder stoned werd. Eigenlijk werd ik stoned en een beetje nerveus van het nicotine tekort. Omdat ik geen tabak rookte, ook geen gewone sigaretten. Als je dan na een uur of 4 een joint met je eerste tabak draait, word je na het roken van die joint bijzonder stoned. Zonder tabak werd ik high en 4 uur later met de eerste tabak super stoned. Het was alsof er een enorme last van je schouders afviel, en dat is ook zo natuurlijk, de last van de nicotine afkick. Maar dat had ik nog niet door, ik vond het alleen maar een bijzonder lekker gevoel. Nu ik dit wat vaker ging doen ontdekte ik ineens iets heel anders. De dagen dat ik 's morgens geen tabak rookte, en alleen maar een pure waterpijp, kon ik veel beter mediteren. Die dagen was ik, ondanks de afkick van de tabak, toch rustiger en kwam ik sneller en dieper in een diepe meditatieve rust. Dit begon me zo tegen te staan, dat de tabak mij in mijn meditatie verstoorde. Niet dat ik een fanatiek mediteerder ben, wat dat betreft ben ik een echte westerling. Soms lukt het me om een tijd lang elke dag wat te doen en dan komt er weer een periode dat ik meer bezig ben met het leven en de materie, zodat het mediteren ook wat op de achtergrond komt. Wel probeer ik een zo meditatief (bewust) mogelijk leven te leiden. Het begon me dus echt te storen die tabak, en toen mijn vriendin voorstelde om samen te stoppen, greep ik dat dan ook met beide handen aan.

Waarschijnlijk omdat ik op dat moment de boeken van Carlos Castaneda aan het lezen was, ging ons dat prima af, zonder ook maar een beetje problemen. In de boeken van Carlos was ik een methode van denken tegen gekomen die ons zou helpen. Volgens Carlos mislukken er een hoop dingen omdat mensen van te voren incalculeren dat het mag mislukken. Wat hij zei was, dat mensen die iets gaan proberen, weten dat ze eigenlijk willen falen. Als je probeert, calculeer je in dat het mag mislukken. Wij zijn niet gaan proberen om te stoppen, we hebben op een dag tegen elkaar gezegd, we doen het gewoon. Daarbij kwam een houding van mij die ik ook wel grappig vond, die in ieder geval ons heel erg heeft geholpen. Jarenlang betaal ik vermogens aan drugs om me anders dan normaal te voelen. Nu zou ik door geld uit te sparen, door geen tabak te kopen, mezelf dus gratis anders gaan voelen. Zeker weten dat ook deze houding heeft geholpen met de eerste 2 weken, waarin de echte lichamelijke afkick zich afspeelt. Soms leek het erg op trippen, alles voelde anders, rook anders en zag er anders uit. Nu moet ik er ook bij vertellen dat de net geoogste goedkope grote berg wiet ook heeft meegeholpen. Iedere keer als we echt de neiging kregen om iets te roken staken we een joint pure wiet op. Hiervan werden we zo high dat het nog meer op een trip van 2 weken ging lijken. Nu moet je het niet vergelijken met een paddestoelenwerking en dat 2 weken, dat zou een beetje te veel zijn. Maar het was meer superhigh, een klein beetje nerveus van het nicotinetekort, dat samen gaf soms wat lichte trip-effecten.

Ook van de tabak zijn we nu al weer een jaar of 6 af, en ik kan echt niet begrijpen dat ik ooit met die troep begonnen ben. Het is smerig en je krijgt er nagenoeg geen kick van. Alleen je eerste sigaret van de dag geeft soms een beetje een stoned gevoel. Dat terwijl het toch een sterk hallucinogeen is, maar de werking is tegelijkertijd erg subtiel. Vooral de gore troep die deze maatschappij rookt, eigenlijk hebben ze de stoffen waarvoor je tabak zou willen roken er zo veel mogelijk uitgewassen. Van echte tabak hoef je maar een kleine trek uit de vredespijp te nemen en je gaat trippen. De indianen rookten dan ook meestal tabak om bepaalde entiteiten te ontmoeten, om daar vragen aan te stellen. Dit deden ze dan ook nog maar een paar keer per jaar, omdat ze wisten dat tabak heel slecht, verslavend en ziekmakend is als je het te veel gebruikt. Dat terwijl het ook een bijzonder krachtige machtsplant is als je hem op de juiste wijze gebruikt.

Rond de jaren 90 begon ik te lezen in de boeken van Carlos Castaneda. Deze antropologiestudent kreeg ongeveer 10 jaar les van Don Juan, een Mexicaanse curandera. Deze bleek een eeuwenoude Toltek-kennis te overdragen. Om deze kennis in de praktijk ook te kunnen beleven moest hij veel plantleraren gebruiken. Planten die door vele volkeren als leraren worden gezien. Het gaat hier veelal om hallucinogene planten. Planten die met het juiste gebruik, met de juiste intentie gebruikt, een visuele reis op gang kunnen zetten. Een reis naar andere bewustzijnsstaten, waarin andere waarheden en werelden ontstaan. In die andere bewustzijnsstaten kun je visioenen opwekken en als je nu met de juiste intentie een vraag stelt kun je in het visioen een antwoord krijgen. Hierin schuilt de overtuiging van sjamanen over de gehele wereld, dat deze specifieke planten leraren zijn. Hoe eerlijker en oprechter je vraag is, des te eerlijker en oprechter zal het antwoord van het visioen zijn.